Í gær fór ég eins og oft áður stuttan göngutúr um miðbæinn og kíkti á kaffihús. Allsstaðar var fólk að reykja. Eftir nýjustu útspil félags kráareiganda virðist allt vera farið í sama farið aftur. Ég hringdi í lögregluna í gær og spurði hvort ég gæti leitað réttar míns, og þar sögðust menn bara vera með "skemmtistaðaeftirlit í samstarfi við heilbrigðiseftirlitið" og að þeir væru að skoða þessi mál. Svo væri enginn að neyða mig til að vera inni á þessum stöðum.
Þessi rök, sem bæði umræddur lögreglumaður og margir reykingamenn beittu þegar reykingar voru löglega leyfðar á skemmtistöðum, að enginn neyði þá sem reykja ekki að vera á stöðum sem leyfa reykingar falla um sjálf sig þegar málið er kannað nánar. Síðastliðið vor gerði ég mjög óvísindalega könnun á stöðunni, og fann einungis eitt kaffihús sem bannaði reykingar, Mokka á Skólavörðustíg. Það var ekki einn einasti staður sem var opinn seint á kvöldin sem bannaði reykingar. Það er svo miklum vandkvæðum bundið hafa reyklausan skemmtistað að enginn treysti sér til þess. Og það að allsstaðar sé farið að reykja aftur sýnir okkur að jú, það er verið að neyða okkur sem reykjum ekki til að sitja undir reyknum.
Ég er sjálfur það frjálslyndur í skoðunum að mér finnst leiðinlegt að vera að skella fram endalausum boðum og bönnum, en í þessu máli gildir gamla frjálshyggjusetningin:
Frelsi þitt endar þar sem mitt byrjar -og öfugt.
Fólk má gera allskonar hluti við sjálft sig ef það skaðar ekki aðra. Ég sjálfur borða of mikið af ruslfæði, sturta í mig kaffi og drekk áfengi. En það að ég geri þessa hluti skerðir ekki lífsgæði annars fólks. Reykingar hinsvegar skerða lífsgæði þeirra sem eru nálægt reykingamanninum talsvert.
Reykingar nálægt mér erta öndunarfæri mín og augu, setja lykt í fötin mín og samkvæmt könnunum eykur líkur mínar á að fá krabbamein. Þessvegna verður reykingafólk að sætta sig við að reykja ekki þar sem reykurinn getur haft áhrif á aðra.
Réttur fólks til að vera í reyklausu umhverfi vegur þyngra heldur en rétturinn til að fá að reykja hvar og hvenær sem er.